Bazı Harcamalar Çok “Kârlı”dır

Bir ülkenin gelişmişliği, toplumu oluşturan tüm insanların “toplam kalite”sinden oluşur. O yüzden eğitim, sadece ailelerin ve okulların sorumluluğu ile geçiştirilemez. Yaşamın olduğu her yer bir eğitim alanıdır ve bu alanları yönetenler, hem kendilerinin (hiç kimse eğitim süreçlerinden kendini muaf tutamaz), hem de birlikte çalıştığı insanların gelişiminden sorumludur.

Toplam kalite arttığı oranda, sokaklar daha paylaşılır, aileler daha huzurlu, üretim alanları ise, hem daha yaşanılır, hem de çok daha verimli olur.

Bunun gerçekleşmesinin koşulu; “eğitim şart” demek değil, eğitimin hayatın kendisi olduğu bilinci ile eğitimi doğumdan ölüme, istisnasız her insan için bir “süreklilik” haline dönüştürmektir.

Üretim alanları da bu sürekliliğinin temel yapı taşlarından biridir. Hem üretime yönelik uzmanlaşmalar,hem de her çalışanın bir “birey” olması anlamında eğitim, sürekli gelişimin ve değişimin belirleyicisidir.

“Eğitim süreci”ni yaşayan bir olguya dönüştürebilenler, çalışanlarının gelişimini sağlayıp, kalıcı kurumlar arasında yer alabilirler.

Bir üretim alanının çalışanlarına başka iş alanlarından talep çoksa, bu kurumların yöneticileri, bundan üzüntü değil, mutluluk duymalıdır. Demek ki doğru uygulamalar yapılıyordur.

Kurumlar; çalışanlarının, “oralı olma” duygularını geliştirecek özelliklere sahip olduğunda, çalışan sıkıntısı çekmez. Aidiyet, yüksek maaşlarla değil, “ben ……. çalışıyorum” cümlesini kurdurabilen kurumlarda oluşabilir.

İki iş adamı konuşuyor;

Biri diğerine; “insanları işe alıyoruz, eğitiyoruz. Birkaç yıl sonra bırakıp gidiyorlar.”

Diğeri cevap veriyor; “Eğitmesek ve gitmeseler daha mı iyi?”…

Gelenler geldikleri gibi gidiyorsa, yöneticiler en kısa sürede bir aynanın karşısına geçmeli. Bir şeye dikkat etmek gerekiyor. Bu ayna lunaparktaki “deformasyon aynası” olmamalı.

Bir önceki yazı “Farkına vardım ki buna “Duygusal Sermaye” deniyormuş…“