Yıldız doğulmaz… Olunur!

“Bir insan dünyaya her şey olma potansiyeli ile gelir”

Irwin Yalom

“Benim çocuğum ne kadar da akıllı” ya da “Şu basit şeyi bile yapamadın”…

Çocuklukta bu tür cümlelerle muhatap olmuşuzdur ya da biz çocuklarımızı muhatap etmişizdir.

Masum… sıradan görünen… düşünülmeden, rahatlıkla kullanılan…

Geleceği şekillendiren, geleceği belirleyen, aslında bu masum cümlelerdir. Özellikle gelişme dönemlerinde kullanılan her bir kelimenin, kişilerin gelişiminde olumlu/olumsuz etkileri çok bellidir.

Bunun sonuçlarının en açık şekilde görüldüğü yer de çalışma dünyasıdır.

Burası “lafın az, eylemin çok” olduğu gerçek bir dünyadır.

Çalışanlar, bir anlamda burada “geçmişlerinin bir aynası” olarak yer alırlar. Gelişim süreçlerini bir aynaya dönüşmüş bedenlerinde gösterirler…

Her insan farklı bir biçimde kendini dışa vurur. Ancak yöneticiler için en “hassas” olunması gerekenler;

 “ben yıldızım” edasında olanlardır.

Çoğunlukla o aşamaya gelenler, artık “iflah olmaz” sınırını çoktan geçmişlerdir ve yapılacak pek bir şey de yoktur aslında…

Bunları bana düşündüren, İstanbul’da “12 yıldız doğuyor” adlı bir toplantıya, konuşmacı olarak davet edilmem oldu.

Böyle bir başlık başlangıçta yukarıda yazdıklarımı düşündürmedi desem yalan olur. Ancak toplantının çağrı metninde, bu çalışmanın bir “çıraklık projesi” olduğu ifadesini görünce düşüncelerim değişti.

Evet… “iş hayatında çıraklık yaşamadan “yıldız” olmak mümkün değil. Kimse “yıldız” olarak doğmuyor.

O yüzdendir ki, kişi belli bir bilince ulaştıktan sonra; “Bu hayatta kimse özel değil. İnsanı özel kılan “çabası”dır”, düşüncesini benimsediğinde, her insan için geçerli olan “yıldız” olma ihtimali vardır.

Çalışarak, sabrederek ve en önemlisi, yapılan işe saygı gösterilerek yıldız olunuyor.

Bunun dışındaki her şey “hoş, ama boş bir yalan”dır…

Bir önceki yazı Haddini bilmek…